جــــــدایی سختـــــه بی تـــو، سخته رفتن، سخته موندن

طلــــوع لحظــــــه هـــــای ازتـــــوگفتن، بـا تـــــوبودن

جــــــدایی سختـــــه مثــله لمســـه درده، مثــله مرگـــــه

جــــــدایی لحظـــــه هـــــای واپسیـــنـــه کوچه برگـــــه

...

چـــه سختـــه بی تـــو رفتــن

چـــه سختـــه بی تـــو موندن

نمیشه این جــــدایی باورمــن

وداع آخــــــــــــرینــــــــــــه

جــــــــدایـــی در کمینــــــــه

غروبــه لحظه های واپسینــه

...

بمــــون ای فصله خوبـــــه قصـــــه های عاشقانــــــه

بمــــون ای بــا تـــو بودن، فصلی از گل بـــا ترانــــه

بمـــون ای همصــدای لحظه هــای خواب و رویــــــا

صـــدای پــــای بــــودن تـــویه رگهام تــــونفسهـــــام

...

چـــه سختـــه بی تـــو رفتــن

چـــه سختـــه بی تـــو موندن

نمیشه این جــــدایی باورمــن

وداع آخــــــــــــرینــــــــــــه

جــــــــدایـــی در کمینــــــــه

غروبــه لحظه های واپسینــه

...

همیشــــه قصـــــه هـــــای آشنـــــایی نـــا تمـــومـــــه

تمـــــــوم لحظـــــه هـــــای بـا تـو بودن پیشه رومــــه

 باران ، بوی سبزه ، بوی خاک
شاخه های شسته ، باران خورده پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بید
عطر نرگس ، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک میرسد اینک بهار
خوش به حال روزگار ...

خوش به حال چشمه ها و دشتها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز
خوش به حال دختر میخک که میخندد به ناز
خوش به حال جام لبریز ازشراب
خوش به حال آفتاب

ای دل من، گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمیپوشی به کام
باده رنگین نمیبینی به جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که میباید تهی است

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ

سیریم از زندگانی                  در بهار جوانی

ز انکه بی او ندارم                    طاقت زندگانی

=================================

ديدی غزلی سرود؟ عاشق شده بود. انگار خودش نبود عاشق شده بود. افتاد.شکست . زير باران پوسيد آدم که نکشته بود . عاشق شده بود

  ======================================

چه کنیم دیگه تنهااییم بد دردیه 

باید بسوزیو بسازی

توی دنیا اگر قرار بود جای چیزی باشم دوست داشتم جای اشک رو صورت تو باشم تو چشمات متولد شم رو پلکات جون بگیرم رو گونهات جاری شم و رو لبات بمیرم ....

روزی ز لپ يار کردم بوسی          گفت هم بی ادب و هم لوسی

گفتم گناهم چيست کردم بوسی      گفت لب رو ول کردی لپ ميبوسی

  گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

    بین من و عشق فاصله ای نیست

   گفتم کمی صبر کن گوش به من کن

  گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

  پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف

  تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست 

 گفتی که کمی فکر خودم باشم و انوقت

جز عشق تو در خاطرم مشغله ای  نیست

  رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

   بگذار بسوزد دل من مساله ای نیست

نماز روزتون قبول

عید سعید فطر هم به همتون تبریک میگم ایشالاه که همیشه خوش باشید

تعطیلات خوش بگذره

راستی نظرم بدین دیگه    

میگویند شیشها احساس ندارند     اما وقتی روی شیشه ای بخار گرفته ای نوشتم

دوستت دارم

ارام گریست

خاک نجف امشب صفا گرفته     در دامنش شیر خدا گرفته

سلام به همه دوستان

شهادت امام علی (ع) به همه تسلیت میگم تو این چند شب منم دعا کنین

یا علی

با یه سبد گل یاس               هزار هزارتا الماس

با یه اسمون پر از ستاره          با یه دلی پر از عشق

با تمممممممممممام وجود میگم

تولدت مباررررررررررررررررررررررک دختر عمویه عزیزم    

سلام بچها

تولده دختر عمومه از همینجا بهش تبریک میگم که خیلیم دوسش دارم

ایشالاه ۱۲۰ ساله بشه   

كاشكه يه روز با همديگه سوار قايق مي شديم

دور از نگاه ادما هر دومون عاشق مي شديم

كاش آسمون با وسعتش تو دستامون جا مي گرفت

گلاي سرخ دلمون كاش بوي دريا مي گرفت

كاش تو هواي عاشقي ليلي و مجنون مي شديم

باد كه تو دريا مي وزيد ما هم پريشون مي شديم

كاش كه يه ماهي قشنگ براي ما فال ميگرفت

برامون از فرشته ها امانتي بال مي گرفت

با بال اون فرشته ها تو آسمون پر مي زديم

به شهر بي ستاره ها به آرومي سر مي زديم

شب كه مي شد امانت فرشته ها رو مي داديم

چشمامونو مي بستيم و به ياد هم مي افتاديم

كاشكه تو درياي قشنگ خواب شقايق مي ديديم

خواب دو تا مسافر و عشق و يه عاشق مي ديدم

كاشكه مي شد نيمه شب با همديگه دعا كنيم

خداي آسمونا رو با يك زبون صدا كنيم

بگيم خداي مهربون ما رو ز هم جدا نكن

هرگز به عشق ديگري ما رو مبتلا نكن

كاش مقصد قايق ما يه جاي دور و ساده بود

كه عكس ماه مهربون رو پنجره اش افتاده بود

كاش اونجا هيچ كسي نبود

يه وقتي با تو دوست بشه

تو نازنين من بودي مثل حالا تا هميشه

كاشكه به جز من هيچ كسي اين قدر زياد دوست نداشت

يا كه دلت عشق منو اول عشقاش مي گذاشت

كاش به پرنده بودي و من واسه تو دونه بودم

شك ندارم اون موقع هم اين جوري ديوونه بودم

كاش تو ضريح عشق تو يه روز كبوتر مي شدم

يه بار نگاه مي كردي و اون موقع پر پر مي شدم

كاش گره دستامونو اين سرنوشت وا نمي كرد

كاش هيچ كدوم از ما دو تا هيچ دوستي پيدا نمي كرد

كاش كه مي شد جدايي رو يه جايي پنهون بكنيم

خاراي زرد غصه رو از ريشه ويرون بكنيم

كاش كه با هم يه جا بريم كه آدماش آبي باشن

شباش مثه تو قصه ها زلال و مهتابي باشن

كاشكه يه روز من و تو رو تو دريا تنها بذارن

تو قايق آرزوها يه روز مارو جا بذارن

اون وقت با لطف ماهيا دريا رو جارو بزنيم

بسوي شهر آرزو بريم و پارو بزنيم

بريم يه جا كه آدماش بر سر هم داد نزنن

به خاطر يه بادبادك بچه ها فرياد نزنن

بريم يه جا كه دلها رو با يك اشاره نشكنن

بچه ها توي بازيشون به قمريا سنگ نزنن

جايي كه ما بايد بريم پشت در زندگيه

عادت مردمش فقط عشقه و آشفتگيه

چشمامونو مي بنديم و با هم ديگه مي ريم سفر

يادت باشه اينجا هوا غرق يه دلواپسيه

اما از اينجا كه بريم فقط گل اطلسيه

ترو خدا منو بدون شريك شادي و غمت

مثل هميشه عاشقت مثل گذشته ترانته...

عزیزم درسته این آرزوها دیگه واسه ما محاله اما دوست ندارم هیچ وقت

غم رو تو چشمای نازت ببینم...

کاش یه روزی نامه هام به دستش برسه...

سلام بهونه ی قشنگ من برای زندگی

آره باز منم همون ديوونه ي هميشگي

فداي مهربونيات چه مكني با سرنوشت

دلم برات تنگ شده بود اين نامه رو واست نوشت

حال من رو اگه بخواي رنگ گلاي قاليه

جاي نگاهت بد جوري تو صحن چشمام خاليه

ابرا همه پيش منن اينجا هوا پر از غمه

از غصه هام هر چي بگم جون خودت بازم كمه

ديشب دلم گرفته بود رفتم كنار آسمون

فرياد زدم يا تو بيا يا من و پيشت برسون

فداي تو! نمي دوني بي تو چه دردي كشيدم

حقيقت رو واست بگم به آخر خط رسيدم

رفتي و من تنها شدم با غصه هاي زندگي

قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگي

نمي دوني چه قدر دلم تنگه براي ديدنت

براي مهربونيات نوازشات بوسيدنت

به خاطرت مونده يكي هميشه چشم به راهته

يه قلب تنها و كبود هلاك يه نگاهته

من مي دونم همين روزا عشق من از يادت ميره

بعدش خبر ميدن بيا كه داره دوستت ميميره

روزات بلنده يا كوتاه دوست شدي اونجا با كسي

بيشتر از اين من و نذار تو غصه و دلواپسي

يه وقت من و گم نكني تو دود اون شهر غريب

يه سرزمين غربته با صد نيرنگ و فريب

فداي تو يه وقت شبا بي خوابي خستت نكنه

غم غريبي عزيزم زرد و شكستت نكنه

چادر شب لطيف تو از روت شبا پس نزني

تنگ بلور آب تو يه وقت ناغافل نشكني

اگه واست زحمتي نيست بر سر عهد مون بمون

منم تو رو سپردم دست خداي مهربون

راستي ديروز بارون اومد من و خيالت تر شديم

رفتيم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شديم

از وقتي رفتي آسمونمون پر كبوتره

زخم دلم خوب نشده از وقتي رفتي بد تره

غصه نخور تا تو بياي حال منم اين جوريه

سرفه هاي مكررم مال هواي دوريه

گلدون شمعدوني مونم عجيب واست دلواپسه

مثه يه بچه كه بار اوله ميره مدرسه

تو از خودت برام بگو بدون من خوش ميگذره ؟

دلت مي خواد مي اومدم يا تنها رفتي بهتره

از وقتي رفتي تو چشام فقط شده كاسه خون

همش يه چشمم به دره چشم ديگم به آسمون

يادت مي آد گريه هامو ريختم كنار پنجره

داد كشيدم تو رو خدا نامه بده يادت نره

يادت ميآد خنديدي و گفتي حالا بذار برم

تو رفتي و من تا حالا كنار در منتظرم

امروز ديدم ديگه داري من رو فراموش مي كني

فانوس آرزوهامونو داري خاموش ميكني

گفتم واست نامه بدم نگي عجب چه بي وفاست

با اين كه من خوب مي دونم جواب نامه با خداست

عكساي نازنين تو با چند تا گل كنارمه

يه بغض كهنه چند روزه دائم در انتظارمه

تنها دليل زندگي با يه غمي دوست دارم

داغ دلم تازه ميشه اسمت و وقتي مي آرم

وقتي تو نيستي چه كنم با اين دل بهونه گير

مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هيچ وقت نگير

حرف منو به دل نگير همش مال غريبيه

تو رفتي و من غريب شدم چه دنياي عجيبيه

زودتر بيا بدون تو اينجا واسم جهنمه

ديوار خونمون پر از سايه ي غصه و غمه

تحملي كه تو دادي ديگه داره تموم ميشه

مگه نگفتي همه جا ماله مني تا هميشه

دلم واست شور مي زنه اين دل و بي خبر نذار

تو رو خدا با خوبيات رو هيچ دلي اثر نذار

فكر نكني از راه دور دارم سفارش ميكنم

به جون تو فقط دارم يه قدري خواهش ميكنم

اگه بخوام برات بگم شايد بشه صد تا كتاب

كه هر صفحه ش قصه چند تا درده و چند تا عذاب

مي گم شبا ستاره ها تا مي تونن دعات كنن

نورشونو بدرقه پاكي خنده هات كنن

يه شب تو پاييز كه غمت سر به سر دل مي ذاره

ترانه همون كسي كه بيش از همه دوست داره...

کاش یه روزی نامه هام به دستش برسه...

توی تقویم می نویسم تا بمونه یادگاری

روز تلخ عاشقی مون گفتی که دوستم نداری

می چکه قطره ی اشکم روی این جمله آخر

حتی این قلم نداره این شکست تلخ را باور

می گذره ماهی و سالی اما باز پر از غروبم

هر کی حالم و می پرسه به دروغ میگم که خوبم

نه می خوام کسی بفهمه با پریدنت شکستم

رفتی و تنهای تنها با خیال تو نشستم

تو تقویم می نویسم رفت اونی که عاشقم کرد

دیگه خورشیدی ندارم واسه این روزهای دلسرد

ولی تو ، تویی که رفتی حرمت عشق و شکستی

روی التماس چشمام، چشمای نازتا بستی

تقویم از اسم تو پر شد اما جات خالی اینجا

منم و خاطره ی تو منم و قصه فردا

تو رفته بودی و من

با مداد دلتنگی

ورق ورق دل خود را

سیاه می کردم...

تو را من سجده سجده می پرستم     که بر سر خاک بر زانو نشستم